Hendrik Verwoert

Ik ben aannemer geworden omdat ik als kind al zat te friemelen aan dingen die niet klopten. Scheve kastdeurtjes, tochtende ramen, een plint die niet in het midden zat. Ik werd er gek van.

Nu word ik er nog steeds gek van, maar dan word ik ervoor betaald. Fijn systeem eigenlijk.

Vijftien jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen in Harderwijk. Met een oud busje, een tegelsnijder en het naïeve idee dat ik het anders zou doen dan de aannemers waar ik als leerling voor had gewerkt. Netter. Preciezer. Eerlijker.

Dat is deels gelukt. En deels een dagelijkse worsteling. Want netjes werken kost tijd, en tijd kost geld, en klanten willen liever niet te veel geld uitgeven. Dus vraag ik veel. Voordat ik begin. Voordat ik reken. Voordat we allebei ergens aan vast zitten.

Inmiddels ben ik allang niet meer alleen. We zijn met een vast team van acht vakmensen — timmerlieden, een allround afbouwer, een meewerkend voorman en iemand die de werkvoorbereiding strak houdt. Daaromheen zit een flexibele schil van zo'n vijftien man: stukadoors, tegelzetters, installateurs en elektriciens waar ik al jaren mee draai. Vaste gezichten, geen uitzendbureau-roulatie.

Iedereen die onder mijn naam werkt is door mij opgeleid of minstens één project lang naast mij meegelopen. Mensen die net zo gek zijn van rechte lijnen als ik. Die aan het einde van de dag de bouwplaats vegen, ook al ziet niemand het. Omdat ze het zélf willen.

Als je hier bent gekomen omdat je iets aan je huis wilt doen: leuk. Bel me. Maar verwacht een gesprek waarin ik meer vragen stel dan jij. Dat is geen truc. Dat is hoe ik voorkom dat we straks allebei spijt hebben.